PROLOG

Pandemonium - planeta niegdyś nazywana Ziemią, teraz wyjałowione i mroczne miejsce, pozbawione czystej wody i dostępu do światła słonecznego. Marny los zgotowali sobie żądni władzy ludzie, których zachłanność nie posiadała końca. Postęp nauki i mechanizacji świata ciągnął za sobą konsekwencje zniszczenia.Wielkie połacie lasów zostały wykarczowane i zastąpione wielkimi fabrykami. Chmara kurzu, pyłu i brudu przysłoniła niebo, na zawsze ukrywając jego piękny, błękitny kolor. Woda, zanieczyszczona ściekami i chemikaliami, pożółkła i przybrała zapach odoru. By przetrwać, ludzie zmuszeni byli budować liczne oczyszczalnie wody i powietrza, jednak i to nie wystarczało. Świat nie miał już szans, by się odrodzić.
Ludzie szybko umierali, a ich wytrzymałość była niewielka. Maseczki ochronne nie dawały rady już chronić przed zanieczyszczeniami. Liczba zachorowań rosła z dnia na dzień. Naukowcy przez wiele lat pracowali nad różnymi lekami i szczepionkami, które miały polepszyć standard życia. Zmiany w DNA i bolesne zastrzyki wreszcie dały jakieś efekty. Człowiek mógł zdjąć maskę ochronną i poruszać się bez specjalnych kombinezonów. Dodatkową funkcją zmian w DNA była możliwość zmiany wyglądu dziecka znajdującego się jeszcze w łonie matki. Tak oto powstawali ludzie o naturalnie nienaturalnych czerwonych oczach, zielonych włosach o perfekcyjnej budowie ciała. Mimo wszystko liczba zmarłych we wczesnym wieku nie zmieniła się tak bardzo.
Dzieci w wieku 5 lat zmuszone były podjąć decyzje w jakim zawodzie będą pracować do końca swoich dni. Nie było możliwości rezygnacji. Co z osobami, którym zawód się nie podobał i chcieli go zmienić? Cóż. Dla osób, które nie przydawały się społeczeństwu nie było szczepionek, czystej wody do picia, jedzenia... Wolontariat? Od dawna nie znano już tego słowa. Każda osoba niezdatna do pracy skazana była na śmierć. Jeśli masz niesprawne tylko ręce to znajdzie się dla ciebie zajęcie. Jeśli masz niesprawne tylko nogi - też coś się znajdzie. Wystarczy, że masz jasny umysł. Osoby będące niepełnosprawnymi do pracy wykorzystywano do przeprowadzania eksperymentów naukowych i farmaceutycznych. Straszne? Owszem, jednak w tamtych czasach nikt i nic się nie marnowało. Nie mogło, ponieważ niewiele zostało. 
Niekończący się widok smutku, zniszczenia i rozpaczy. Gdyby tylko na tym się skończyło...

ROZDZIAŁ 1

Dziesięć wielkich maszyn połączonych taśmą produkcyjną pracowało na najwyższych obrotach. Marta - jedyna osoba znajdująca się na sali, mająca za zadanie dopilnować wszystkie maszyny, by sprawnie wykonywały swe zadanie. Ubrana w biały fartuch przechadzała się po sali, pogrążona w swoich myślach odbiegających od tego szarego świata. Była jedną z nielicznych osób, które nie ugięły się pod ciężarem smutku i żalu. Co prawda brak dostępu do słońca, przez wiecznie zachmurzone niebo, odbierał optymizm i chęci do wykonywania jakiejkolwiek czynności. Marta była jednak marzycielką. Wiecznie pochłonięta przez inny, wyobrażony świat, szybowała w powietrzu na swych białych skrzydłach. Zastanawiała się jak wygląda dawne, legendarne, błękitne niebo. W internecie wszelkie tego typu dane zostały usunięte, przez co niemożliwym było zobaczenie świata, jaki istniał przed Trzecią Wojną Światową. Tak, właśnie. To ta wojna dała początek tak katastrofalnemu obrazowi świata. Rozpoczęta w dawnej Ukrainie, wzniecana przez Islamistów, do pochłonięcia całego świata. Teraz już nie było innego państwa niż Pandemonium, nie było innego narodu niż Pandemończycy, nie było innego języka niż pandemoński. Jeśli chodzi o wyznania, to każdy wierzył w co chciał. Nikogo to już nie obchodziło, bo i większość ludzi przestała w cokolwiek wierzyć. Kościoły i świątynie wyburzono i pobudowano nowoczesne fabryki, magazyny, oczyszczalnie powietrza i wiele, wiele innych, użytkowych rzeczy. Żaden fragment ziemi nie mógł się zmarnować.
Rozbrzmiał głośny dźwięk dzwonka, a do pomieszczenia weszła Erian. Marta westchnęła z ulgą. Był to koniec jej zmiany. Wreszcie mogła przebrać się z powrotem w swoje ubrania i wrócić do domu. Wzięła swoje reklamówki i wyszła na zewnątrz.
Był już wieczór i niebo przybrało już kolor czerni. Cień i mrok - jedyne, co otaczało ówczesnego człowieka.
Dom Marty stał stosunkowo niedaleko od miejsca w którym pracowała. Wychodząc zza zakrętu dostrzegła, że w jej mieszkaniu zapalone jest światło. Nie zgasiłam? Wtem w oknie pojawiły się jakieś przechodzące cienie. To włamywacze!
Dziewczyna pognała przed siebie. Przepychając się pomiędzy ludźmi wbiegła do budynku. Próbowała uruchomić windę, jednak ta była zepsuta. Skrzywiła wargi na myśl o wdrapywaniu się po schodach na szóste piętro. Nie miała jednak innego wyjścia. Ścisnęła mocniej reklamówki i rozpoczęła swą wspinaczkę.
Przystawiła ucho do drzwi. Stukot talerzy, kroki, dzwonienie metalu, skrzyp przesuwanego mebla. Nadusiła na klamkę i uchyliła drzwi. W pomieszczeniu unosił się piękny zapach.
- Enter? Co ty tutaj robisz? - zdziwiła się widząc znajomego.
- Ups - z pokoju wychyliła się Spacja. - Co tu robisz tak wcześnie?
- Prawdopodobnie wracam z pracy - zakpiła.
- To jużta godzina? A myślałam, że mamy jeszcze trochę czasu.
- Nie szkodzi - odezwał się czerwonooki chłopak, który właśnie wyszedł z kuchni. Trzymał w rękach srebrną tacę przykrytą zdobioną kopułą. Położył ją na stole przyszykowanym już do posiłku.
- O, proszę! Sebastian już skończył!
- Czy mogę się dowiedzieć o co tu chodzi?
Przyjaciele skinęli do siebie głową.
- Wszystkiego najlepszego - powiedzieli jednym chórem.
- Chcieliśmy ci zrobić mały prezent na urodziny - wyjaśnił Enter.
- To już dziś?
- Gdybyś wyrywała kartki z kalendarza, to byś wiedziała jaki dziś dzień mamy. Musiałam powyrywać kartki z co najmniej połowy roku! Nie wiem po co go kupiłaś, skoro i tak z niego nie korzystasz.
- Cóż za różnica czy jest czwarty stycznia czy dziewiąty sierpnia, skoro każdy dzień wygląda tak samo.
- Przynajmniej wiesz, że jest ten dziewiąty sierpnia.
Marta machnęła ręką.
- Mniejsza o to.
Wszyscy prócz Sebastiana, który cały czas stał z ręką na kopule taty, zasiedli do stołu. Kiedy już skończyli się szamotać, kopuła została podniesiona, a wielka chmura pary buchnęła na wszystkie strony. Piękny zapach, jeszcze mocniejszy niż przedtem, rozproszył się po pomieszczeniu. Taca wyściełana była pięknie ułożonymi liśćmi kapusty, a na nich leżał kurczak marynowany w jakimś sosie.
Wszystkim zabłyszczały oczy. Przełknęli ślinę i wpatrywali się w danie, rozkoszując samym widokiem. Sebastian, jako szef jednej z największych sieci restauracji w Pandemonium osobiście przyrządził te jakże wykwintne danie.
- Czy to jest - Marcie zadrżał głos a oczy zaszkliły się od łez.
- To kurczak! - oznajmiła radośnie Spacja.
- Nie sądziłam, że kiedykolwiek spróbuję prawdziwego kurczaka... Dziękuję wam. Naprawdę wam dziękuję.
- Ostatnio jak u ciebie byłam, to przeszukałam lodówkę. Nie było tam nic innego prócz past. Nie możesz się żywić wyłącznie tym.
- Nie jestem tak bogata, jak wy - uśmiechnęła się smutno. - Mnie stać tylko na normalne jedzenie.
- To niesprawiedliwe - Enter zacisnął pięści. - Pomogłaś nam wszystkim. To dzięki tobie mamy teraz to wszystko, kiedy ty sama żyjesz jak biedni ludzie.
- Nie jestem aż tak biedna. Mam swoje mieszkanko i pracę... Żyję sobie.
- Nie chcemy abyś żyła w taki sposób. Nie chcieliśmy cię kłopotać ale... Tak być dłużej nie może!
- Spokojnie, Enter. Jest dobrze tak, jak jest.
-Nie, złotko - wtrąciła Spacja. - Nie pozwolimy ci tak dalej żyć. Gdyby nie ty, nie bylibyśmy akceptowani przez naszych rodziców, nikt nie dostrzegłby naszych umiejętności i musielibyśmy opuścić dumną rodzinę Windows. Sebastian zaś nadal byłby sierotą, która potem skierowana była do najgorszych pracy, bądź wykorzystywana do różnego rodzaju eksperymentów. Dzięki tobie jesteśmy na szczycie. Dlaczego więc ty nie możesz być?
- Nie chcę, byście się nade mną litowali. Nie czułabym się w porządku. Dodatkowo nie mam żadnych wyjątkowych umiejętności.
- Może najpierw zjedzmy? Potem jeszcze o tym porozmawiamy na jakimś babskim wieczorze. Sebastian zrobił nam smaczne jedzonko!
Jedli rozmawiając, żartując i śmiejąc się. Zupełnie nie przejmowali się otaczającą ich szarością, która w ich mniemaniu po prostu była, jest i będzie. Nie zamierzali przejmować się rzeczami, na które nie mają wpływu.

ZAŚWIATY 1

- Smutna ta planeta - odezwał się Bóg do swych aniołów.
- Dlaczego więc jej wreszcie nie zniszczysz? - usłyszał za sobą znajomy głos.
- Czego tu chcesz Szatanie?
- Jestem po prostu ciekaw dlaczego nie zniszczysz tej planety, skoro i tak wszyscy stracili tam wiarę w ciebie.
- To ja ich stworzyłem, i kocham ich. Kocham ich jak wszystko inne.
- Nie rozumiem cię.
- Nie musisz mnie rozumieć. Ta planeta jest moim dziełem. Podarowałem ją ludziom, więc w nic już nie interweniuję, zwłaszcza po ich ostatnich wyczynach. Sami siebie wyniszczają a o wszystko obwiniają mnie.
- Jak zawsze - Szatan wzruszył ramionami.
- Są jednak ludzie nieliczni, wyjątkowi, którzy warci są życia. Smuci mnie, że muszą żyć w takim świecie.
- Więc coś zrób z tym.
- Gdybym ingerował we wszystko, powiedz jakie decyzje przypadałyby człowiekowi? To on decyduje o swoim losie. Gdybym wszystko robił za człowieka, cóż by robił ów człowiek? Gdybym coś zmienił pod kątem jednej osoby, nie podobałoby się to innej. Każdy ma swoje racje i inny tok myślenia, przez co nie można dogodzić na ziemi wszystkim jednocześnie. Po drugiej wojnie światowej ludzie stali się wyjątkowo zachłanni i bezczelni. Nie liczyli się z niczym. Egoiści. Ich zachłanność i skłonność do potyczek zrodziła trzecią wojnę, która choć zasiała tam zniszczenie, zjednoczyła wszystkich ludzi i sprawiła, że bardziej im na sobie zależy. Musi stać się coś złego, by w efekcie wyszło coś dobrego, albowiem wszystko, co stworzyłem jest dobre, więc nawet zło służy dobru, w efekcie samo staje się dobrem, choć postrzegane jest przez ludzi jako zło.
- Mimo wszystko nie chcesz, aby w ten sposób dalej wyglądał ich świat. Co więc zamierzasz uczynić?
- Mam pomysł, który może ci się spodobać.
- Mnie? - zdziwił się Szatan.
- Owszem - przytaknął Bóg. - Zagramy w grę. Ześlesz na ziemię coś, co zasieje tam zamęt, jednak będzie możliwe do pokonania przez ludzi. Ja wybiorę sobie osoby, które staną się moimi pionkami w tej grze i to oni będą musieli uratować świat. Jeśli nie zdołają, możesz go zniszczyć. Jeśli ja zaś wygram, ześlę na ziemię swą łaskę.
- Hmmm - Szatan podrapał się po głowie. - Nie mam w zwyczaju się z tobą zakładać, gdyż nawet ja sam zostałem stworzony przez ciebie, jednak w tym wypadku nie mam nic do stracenia. Przynajmniej coś wreszcie zapewni mi rozrywkę. Jakie są dokładne zasady?
- Omówimy je potem dokładnie. Zasady będą ulegać zmianą, jeśli zajdzie takowa potrzeba.
- Jesteś świadom faktu, że praktycznie zniszczymy tą planetę?
- Już jest dostatecznie zniszczona.
- Będzie to wielka gra.
- A nazywać się będzie APOKALIPSA.

ROZDZIAŁ 2

Głośny dzwonek komunikatora wybudził Martę ze snu. Niezadowolona obróciła się na plecy.
- Odbierz - wymemłała zaspana.
Oprogramowanie domowe automatycznie uruchomiło komunikator, wyświetlając obraz na suficie.
- Enter? Czego ty chcesz o tak późnej porze znów?
- Wybacz Marto, że dzwonię o tak późnej porze. Chciałem jednak z tobą porozmawiać.
- Nie może to zaczekać do rana?
Chłopak spuścił głowę. Wyraźnie czymś się denerwował.
- Możemy nie doczekać do rana - wyszeptał.
- Słucham? Co to ma znaczyć? Enter, co się dzieje?
- Wykryto, że w kierunku naszej planety zmierzają setki, a może nawet tysiące meteorytów. Nasza planeta nie jest w stanie przetrwać takiego bombardowania.
- Słucham?! - Dziewczyna zerwała się z miejsca. - Musimy powiadomić innych mieszkańców!
- By przerazić ich dodatkowo w ostatnich chwilach swego życia? Ten świat i tak jest dość przytłaczający.
- A broń? Nie da się tego zniszczyć?
- Owszem, dało by się, gdyby to była jedna czy tam dwie sztuki. Już dziesięć czy dwadzieścia mogłoby stanowić problem, a co dopiero setki czy tysiące. Zrozum Marto, że nie ma dla nas ratunku.
- Jeszcze tyle chciałam zrobić...
Cichy szloch wprowadził Entera w zakłopotanie, jednak rozumiał on to doskonale. Podobna bowiem była i jego reakcja. Nie chciał się do tego przyznawać. Milczał więc.
- Skoro nie chcesz wystraszyć innych, to dlaczego mówisz to mnie?
- Do końca świata mamy jakoś dziesięć minut. Ze Spacją stwierdziliśmy, że nie powinniśmy być sami w takiej chwili. Będę u ciebie za jakieś pięć minut. Spacja jedzie do Sebastiana.
- Rozumiem... Będę więc czekać, jednak teraz proszę, zostaw mnie samą.
- Dobrze. Do zobaczenia więc.
Rozłączyli się. Marta wybuchła płaczem. Miała jeszcze tyle życia przed sobą. Miała tyle planów... To wszystko miało zniknąć w jednej chwili? Podniosła się powoli i chwiejnym krokiem podeszła do szafy. Wzięła swoje ubrania i włożyła je na siebie. Cała drżała z przerażenia.
Nagły wstrząs sprawił, że straciła równowagę.
- Co się dzieje? - spojrzała na zegarek. - Już się zaczęło?!
Głośny huk, kolejny wstrząs, tym razem dużo silniejszy. Znów dzwonek komunikatora.
- Odbierz, szybko! - wrzasnęła zrozpaczona dziewczyna.
- Marta! uciekaj z domu! - usłyszała głos Entera. - Te meteoryty mają dziwną masę i są w stanie najwyżej zburzyć budynek i wywołać lekkie, jak na meteoryty wstrząsy. Musisz uciekać do najbliższego schronu!
- A co z tobą?
- Dołączę do ciebie potem! Uciekaj, już!
Rozłączył się. Marta, tym razem już przepełniona nadzieją o przetrwaniu wybiegła z mieszkania. Zerknęła w stronę schodów.
- Nie ma na to czasu - skrzywiła wargi i wgramoliła się na metalową poręcz. Winda w jej wieżowcu psuła się bardzo często, przez co zwykle zjeżdżała w dół właśnie w ten sposób. Szybko znalazła się na parterze.
Przez mnogą ilość wielkich zabudowań, praktycznie nie było widać żadnych zmian w otoczeniu. Ruszyła pędem w kierunku najbliższego schronu Endetor. Znajdował się on około dwa kilometry od jej domu. W zaistniałej sytuacji była to olbrzymia odległość.
Inni ludzie również zaczęli pojawiać się na ulicach, kotłując je i spowalniając. Marta musiała się przepychać pomiędzy rosnącym, spanikowanym tłumem, który nie bardzo wiedział co ma ze sobą zrobić. Ludzie ściskali się, tratowali, bili. Istny chaos wśród latających nad głowami meteorytów, bombardujących ziemię.
Marta wbiegła w wąską, opuszczoną, ciemną uliczkę. Znała te drogi, ponieważ nimi najszybciej przebijała się do pracy. Wtem w jeden z budynków uderzył meteoryt, natychmiast doprowadzając do jego rozpadu. Dziewczyna wskoczyła do najbliższego budynku. Nie zauważając schodów prowadzących w dól, wybudowanych niemal zaraz przy wejściu, stoczyła się po nich w dół.

ROZDZIAŁ 3

Powoli otworzyła oczy. Z zewnątrz nie dobiegały już praktycznie żadne dźwięki.
- Ała - syknęła chwytając się za ramię. Było ewidentnie rozcięte po upadku. Znad jej prawej brwi również pojawiła się krew. Podniosła się i chwiejnym krokiem podeszła do płaskiego okienka umiejscowionego przy suficie. Znajdowała się w jakiejś piwnicy. Niestety przez owe okienko nie było wydać zbyt wiele. Skuliła się pod ścianą. Zaczęła myśleć o tym, gdzie teraz mogą znajdować się jej przyjaciele.
- Nic wam nie jest, prawda? - modliła się w duchu.
Na zewnątrz rozległy się jakieś szmery. Były coraz bliżej i bliżej, aż wreszcie zatrzymały się przy oknie. Coś zasłoniło światło pobliskiej lampy, które wpadało przez okno do pomieszczenia. Dziewczyna ucieszyła się w duchu i podniosła szybko. Odwróciła się z uśmiechem, by zobaczyć, kto przyszedł ją uratować. Odwróciła się i zastygła w bezruchu, a twarz jej przybrała kamienny wyraz.
Wielkie oko z wyraźnie czerwonymi żyłkami, pozbawione tęczówki, właśnie spoglądało na nią.
- Pysznie pachnie - usłyszała wysoki, upiorny, nienaturalny głos. W tym momencie oko oddaliło się po czym z impetem uderzyło w ścianę budynku. Marta dalej stała jak wmurowana. Kawałki betonu zaczęły odpryskiwać od ścian i sufitu. Dziewczyna zdołała się ocknąć po czym ruszyła w kierunku schodów. Wybiegła z budynku i właśnie wtedy zobaczyła go w całej swej okazałości.
Wielki, zielony, glutowaty i przezroczysty potwór wyglądający jak ślimak bez skorupy, chcący dostać się do pomieszczenia z którego przed chwilą uciekła. Zatrzymał się. Podniósł oczy. Obrócił w jej kierunku.
- Smacznie pachnie! - odezwał się znów. Dziewczyna zaczęła uciekać ile sił w nogach, jednak odłamki budynków leżące na drodze były dość kłopotliwe do omijania i musiała zużywać dużo więcej energii.
Jedna droga całkowicie zablokowana przez leżący budynek, druga również. Nie miała zbyt wielu dróg, którymi mogłaby uciec. Cieszyła się z faktu, że ścigające ją monstrum było równie powolne co ślimak.
Skręt w prawo, droga prosto, teraz jedyna wolna w prawo. Jedyna droga, której nie zablokował zniszczony budynek, jednak nie wolna od zagrożenia. Kolejne ślimaczysko, które już najwyraźniej kogoś dopadło. W swej wielkiej, uzębionej trzema rzędami rekinich zębów, mieliło jakąś osobę, której fragmenty pływały w przezroczystym cielsku potwora. Marta widząc to wrzasnęła mimowolnie, zwracając na siebie uwagę potwora. Nie miała dokąd uciec. Z obydwu stron znajdował się nieprzyjaciel.
- Smacznie pachnie! - powiedział potwór. Marta rozejrzała się panicznie. Za potworem droga również była zablokowana. Mogła się jedynie cofnąć, jednak...
- Pyszne - usłyszała za sobą. Była zupełnie odcięta.
- To serio mój koniec?! - panikowała, jednak w tym samym momencie dostrzegła za potworem drabinę umożliwiającą wejście na dach. Budynek na szczęście był cały. Długo nie myśląca ruszyła w jej kierunku. Ciesząc się powolnością przeciwnika ominęła go i zaczęła wdrapywać się na górę. Odetchnęła z ulgą, kiedy znalazła się już na dachu, jednak... Co dalej?
Postanowiła odpocząć, nim zacznie cokolwiek dalej robić. Niebo powoli zaczęło się przejaśniać i nabierać szarych kolorów.
Usłyszała śmigła helikoptera. Podniosła głowę. To prywatny śmigłowiec rodziny Windows!
- Marta! Marta! - usłyszała głos Entera mówiącego przez megafon.
Zerwała się na równe nogi i zaczęła do niego machać obiema rękami. Maszyna miała dosyć miejsca na lądowanie. Gdy tylko zaparkowali chłopak wybiegł do dziewczyny i od razu ją przytulił.
- Widziałem twój dom! Myślałem, że nie żyjesz!
- Co się stało z moim domem?
- Twój wieżowiec cały się zawalił. Wszyscy, którzy tam byli nie żyją.
- Nie udało mi się dobiec do schodów, jednak schroniłam się w piwnicy do momentu kiedy...
Momentalnie zwymiotowała i zaczęła płakać.
- Do momentu, kiedy? - nie odpuszczał Enter.
- Tamto monstrum... chciało się do mnie dostać! Ono... chciało mnie zjeść!
- Już wszystko dobrze - ponownie ją przytulił. - Zaraz cię stąd zabierzemy.
Chłopak skinął na swojego pilota po czym oboje wprowadzili dziewczynę na pokład helikoptera po czym odlecieli.
Teraz dokładnie można było zobaczyć ogrom wyrządzonych zniszczeń, oraz ilość potworów krzątających się w poszukiwaniu pożywienia.
- Skąd one się wzięły? - mruknęła Marta.
- Z tego, co zaobserwowaliśmy, to przyleciały wraz z meteorytami.
- Jak z meteorytami?
- No, prawdopodobnie w środku były.
- Potwory zamknięte w kamieniach? Toć to jakiś obłęd!
- Zgadzam się, jednak nie mamy na to żadnego wpływu.
- Panie Windows - wtrącił Carl. - Zbliżamy się do schronu. Zaraz będziemy lądować.
- Dobrze - chłopak skinął głową.
Teren wkoło schronu wyglądał na bezpieczny od potworów. Wylądowali na dachu przecznicę obok.
- Zobaczmy ilu ludzi zdołało się schronić.
- Gdybyśmy ich poinformowali, nie byłoby tylu ofiar! - zdenerwowała się Marta. - Mówiłam, żeby... 
- Słuchaj! - Wrzasnął przyduszając ją do helikoptera. - Otrzymałem tę informację, ponieważ pochodzę z bogatej i wpływowej rodziny! Gdyby nie to, my też byśmy o tym nie wiedzieli! Z resztą nikt nie przypuszczał, że takie bombardowanie zrobi tak mało szkód! Ta planeta już dawno powinna przestać istnieć, rozumiesz?!
Kiedy chłopak już ochłonął trochę, odsunął się o kilka kroków.
- Nie osądzaj mnie, proszę - dodał na koniec.
- Droga wolna - wtrącił Carl. - Chodźmy teraz, puki możemy.
Zeszli na dół po drabince i ruszyli w stronę schronu.
- Sądzisz, że Spacja jest z Sebastianem? - zapytała cicho Marta.
- Cóż. Do Sebastiana od nas jest tylko pięćdziesiąt kilometrów. Na pewno była u niego przynajmniej o połowę wcześniej, niż ja u ciebie.
- Oby nic im nie było.
Solidne, stalowe drzwi schronu zamknięte były bardzo mocno i szczelnie. 
36457982.
- Kod wprowadzono prawidłowo - odezwał się kobiecy głos komputera po czym ciężkie drzwi otworzyły się. - Zapraszam do środka. Bezpiecznego pobytu.
Już od pierwszych kroków widać było panujący tam chaos. Pielęgniarki i lekarze biegali tylko od rannego do rannego, usiłując im jak najlepiej pomóc. Krzyki, jęki i płacz słychać było z każdej strony.
- Witamy w schronie - odezwał się jakiś młody chłopak ubrany w ciemny uniform ze znakiem schronu. - Cieszę się, że wam też udało się przeżyć. Jest pani ranna. Peggy! Peggy! Och, tu jesteś. Opatrz proszę tę panią.
- Dobrze - odpowiedziała kobieta i zabrała Martę ze sobą.
- Wygląda to tragicznie - stwierdził Enter.
- Owszem - przyznał mu chłopak. - Wielu już umarło, a nie jesteśmy w stanie stwierdzić ilu zginęło na zewnątrz. Staramy się jednak utrzymać przy życiu i zdrowiu tych, co jeszcze żyją, a znajdują się w ciężkim stanie. Jeśli jesteście głodni czy też spragnieni, to jedzenie i picie znajduje się w tamtym pomieszczeniu.
Chłopak wskazał na drzwi po lewej stronie.
- Dziękujemy.
Chłopak odszedł w swoją stronę.
- Idę się najeść - oznajmił Carl i również sobie poszedł. Enter usiadł sobie pod ścianą i schował twarz w rękach.
- Długo tak siedzisz? - wreszcie usłyszał wyczekiwany głos.
- Nie, nie długo - skłamał. - Jak twoje ramię?
- To nic poważnego. Rana nad głową została odkażona i zabandażowana, a rana na ramieniu zszyta. Spokojnie, będę żyć - uśmiechnęła się.
- To dobrze.
- Co teraz zrobimy?
- Zaczekamy.
- Na co?
- Nie wiem. Zupełnie nie mam pojęcia, co teraz zrobić.
- A Sebastian i Spacja?
Chłopak zacisnął zęby.
- Dadzą sobie radę - rzucił.
- Chcesz ich tak tam zostawić?!
- Słuchaj! Oni już pewnie dawno siedzą w schronie Joko. Na zewnątrz grasują te dziwaczne stwory, a ty chcesz tam wyłazić?
- To co? Mam siedzieć i czekać, aż same kiedyś po mnie przyjdą? Albo może czekać, aż skończą się zapasy?
- Ta pani ma rację - podszedł do nich jakiś mężczyzna w wojskowym mundurze. Po jego oznaczeniach widać było, że jest kapitanem wyższego stopnia. - Będziemy potrzebowali zapasów i rozeznania. Nie możemy przecież siedzieć tu wiecznie. Będę jednak potrzebował więcej ludzi, gdyż moi żołnierze ponieśli spore straty podczas tej apokalipsy. Nie wyślę też ludzi, którzy mogą nas uratować, na rozeznanie.
- Ilu potrzebujesz ludzi?
- Dobrze byłoby sprawdzić najpierw teren wkoło schronu.
- Jest czysto - odezwał się Carl, który właśnie wrócił. - Nim tu trafiliśmy rozejrzeliśmy się wkoło z helikoptera.
- Macie tu helikopter? - zdziwił się kapitan.
- Owszem - przytaknął Enter. - Należy do mnie.
- W takim razie może wy zechcecie być naszą grupą rozpoznawczą.
- Dobrze - zgodziła się Marta.
- Hej! - krzyknął Enter. - Tam jest niebezpiecznie! Sama niedawno rzygałaś z przerażenia!
- Ale to dla dobra ludzi!
- Dlaczego ty zawsze starasz się im pomagać kosztem samej siebie?!
- Już mam to do siebie.

ROZDZIAŁ 4

Minął już tydzień od dnia apokalipsy, który doprowadził niemal do całkowitego zniszczenia ludzkości. Tylko nieliczni jeszcze zdołali dotrzeć do bezpiecznego miejsca jakim był schron.
- Enter, patrz! - krzyknęła Marta wskazując na małe dziecko uciekające przed ślimaczyskami. - Musimy mu jakoś pomóc!
- Jak niby chcesz to zrobić?
- Nie wiem! Ale musimy, rozumiesz?!
Enter przygryzł wargę.
- Niech ci będzie. Carl ląduj gdzieś w bezpiecznym miejscu.
- Nie ma na to czasu! Carl obniż lot! O nad tamte ruiny!
Marta wskazała na blok, który w połowie został zniszczony.
- Co ty wyprawiasz?! - wrzasnął chłopak.
Marta jednak nie odpowiedziała, wypięła się z pasów i zeskoczyła na połowę dachu zniszczonego budynku. Podbiegła do drabiny i zeszła z niej najszybciej jak mogła. Carl i Enter podążyli zaraz za nią.
- Marta, czekaj! - wołali za nią, jednak ona nie miała zamiaru tego robić.Wręcz przeciwnie. Adrenalina i usilna potrzeba udzielenia pomocy górowały nad strachem.
- Pomocy! Ratunku! - krzyczało dziecko. Marta nie zastanawiając się długo popędziła w jego stronę.
- Tutaj! - dziewczyna pomachała rękami. Chłopczyk natychmiast zaczął biec w jej stronę. Był niewiele szybszy od potworów i dodatkowo tracił coraz więcej sił.
- Pomóż mi! - chłopiec płakał rozpaczliwie. Był już niemal na wyciągnięcie ręki, kiedy się przewrócił. Ślimaczysko roztwarło swe potężne szczęki.
Wrzask i płacz rozległy się głośnym echem.
- Przepraszam! - dziewczyna pociągnęła go za rękę, raniąc przy tym o leżące kamienie. Podniosła chłopca za rękę i dała mu możliwość biegu. W tym momencie dołączyli do nich Enter i Carl. Enter wziął chłopca na ręce, a Carl próbował zastrzelić bestie. Niestety naboje wtapiały się w ich cielsko i pływały w galaretowatej masie.
Wycofali się do helikoptera. Dziecko nadal płakało, nie mogąc się uspokoić. Postanowili niezwłocznie wrócić do schronu, gdzie oczekiwano ich z napięciem. Niezwłocznie otworzono im drzwi.
- Dziecko! To dziecko! - krzyczeli ludzie jeden przez drugiego widząc niesionego przez Entera, nieprzytomnego chłopca. Pielęgniarki natychmiast doskoczyły i zabrały go, by się nim zaopiekować.
- Spadacie nam z nieba - odezwał się kapitan.
- Dziękujemy za te słowa pochwały - odpowiedział Enter.
- Jaka jest sytuacja na zewnątrz?
- Niezbyt przychylna. Potworów pojawia się coraz więcej i nie da się ich zabić w żaden możliwy sposób. One po prostu... Pochłaniają to, czym się je trafi.
- To nie dobrze...
- To jeszcze nie wszystko. Zaobserwowaliśmy, że niektóre potwory żywiąc się, zmieniają swój kolor i rosną.
- Rosną?
- Owszem. Zmieniają barwę na żółtą i zwiększają swój rozmiar o niecałą połowę.
- Przecież one już są wyższe od człowieka! Coś jeszcze?
- Są szybsze niż przedtem i bardziej wyczulone na obecność człowieka. Jeśli tak dalej pójdzie, wkrótce będą chciały dostać się tu, do schronu.
Po tych słowach między ludźmi rozpoczął się istny gwar. Wszyscy z przerażeniem komentowali to, co przed chwilą usłyszeli. Po zaledwie kilku dniach spokoju znów mieli walczyć o życie, znów nie mogąc nawet o nie walczyć, ponieważ żaden sposób nie przynosi skutków.
Wtem nagły kobiecy wrzask uciszył wszystkich. Z pomieszczenia dla pacjentów, do którego zaniesiono chłopca, wybiegła przerażona pielęgniarka.
- Ludzie! Chodźcie to zobaczyć! Szybko!
Kapitan, Enter, Marta i Carl ruszyli za kobietą. Reszta ludzi zgromadziła się przy drzwiach, jednak zostały one przed nimi zamknięte. Widok, który na nich czekał był czymś niespodziewanym.
Biodro chłopca wyglądało jakby... Nie. Ono było z połączonych odłamków skał. Przebijały się one i łączyły ze skórą. Wszyscy zaniemówili.
- Co to jest? - zapytała Marta drżącym głosem.
- Kamyk - powiedział chłopiec cichym, osłabionym głosem. - Kamyk wbił mi się tutaj i urósł.
- Jak to urósł?!
- No, urósł. Normalnie.
Nastała ponowna cisza, która ciągnęła się kilka minut.
- Możecie coś z tym zrobić? - odezwał się wreszcie Carl.
- Trzeba będzie przeprowadzić operację.
- Zróbcie co konieczne - kapitan podrapał się za uchem. - Każda osoba jest teraz na wagę złota.

					*	*	*

- Marta patrz! - Enter wskazał na cztery ślimaczyska żerujące wśród ciał przywalonych gruzami. - One są coraz większe!
- Jest coraz gorzej. Nie sądziłam, że kiedykolwiek nastąpi tego typu katastrofa. To nienormalne!
- Wiesz... Gdybyś jeszcze tydzień temu mówiła, że wielkie ślimaki z kosmosu, żądne ludzkiej krwi, pojawią się na ziemi, to każdy by cię wyśmiał.
- To prawda - westchnęła. - To wszystko jest zupełnie niedorzeczne.
- Przynajmniej to jakaś odskocznia od tamtego, nudnego życia.
- A weź przestań, z taką odskocznią. Wolałabym żeby to się w ogóle nie wydarzyło.
- Nikt tego nie chciał, ale skoro tak już jest, to trzeba znaleźć jakieś pozytywne strony, prawda?
- Heh - na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech.
- Krążymy tu już od rana - zauważył Carl. - Może wrócimy już? Osobiście nie czuję się zbyt na siłach.
- W takim razie nic tu po nas. Wracajmy.
Lubili przebywać w swoim towarzystwie. Cała trójka świetnie się ze sobą dogadywała. Enter bardzo się cieszył, że wtedy na pilota wybrał właśnie jego. Co prawda martwili się o Spację i Sebastiana, jednak chwilowo nie mogli nic na to poradzić, a paliwo było zbyt cenne, by marnować je na próżne podróże.
- Zbliżamy się - oznajmił pilot. - Zaraz przymierzymy się do lądo... Chwila! Coś jest nie tak. Patrzcie! Drzwi są otwarte!
Wszyscy momentalnie zaczęli przyglądać się nietypowej sytuacji, która nie miała racji bytu. Przecież na zewnątrz nadal grasowały potwory. Ludzie uciekali w popłochu i panice.
- Co to wszystko ma znaczyć?! - Enter zaczął się denerwować. - Szybko ląduj! Musimy to jak najszybciej sprawdzić!
Wylądowali jak zawsze na dachu najbliższego budynku. Wysiedli, wzięli swoją broń i czem przędzej pognali do schronu. To, co zobaczyli zamurowało ich zupełnie.
Krew i porozżucane ciała, ledwo słyszalne jęki bólu, ostatnie błagania o pomoc.
- Co tu się stało - Carl ledwo wypowiedział te słowa. Nie mógł powstrzymać drżenia w głosie.
O ścianę oparty siedział kapitan. Choć cały skąpany we krwi, był jeszcze przytomny.
- Kapitanie! - Podbiegli do niego. - Co to wszystko znaczy?
- Uciekajcie - wyszeptał półgłosem. - To dziecko... Ono...
Zamilkł. Nigdy więcej już nic nie powiedział. Marta zaczęła szlochać.
- O jakie dziecko mu chodziło? - Zaczął zastanawiać się Carl.
- Nie mam pojęcia - odpowiedział Enter. - O co tu chodzi.
- Nie... - Marta złapała się za głowę. - To wszystko kłamstwo. To się nie dzieje na prawdę! To tylko żart... To sen!
Dziewczyna zaczęła się cofać przełykając łzy.
- Marta? Marta uspokuj się! - Enter ruszył w jej kierunku. W tym momencie ze środka schronu dobiegły ich powolne kroki. Światło awaryjne zaczęło mrugać. Zobaczyli go. Zbliżał się do nich powoli.
- Witajcie - powiedział. - Dziękuję wam, że mnie uratowaliście. Gdyby nie wy... Nie najadłbym się tak.
Wszyscy pobledli jeszcze bardziej niż przedtem, widząc znajomego chłopca umorusanego krwią. Dziwny kamień, który przedten pokrywał tylko jego biodro rozrósł się już na cały bok i część nogi.
- Nie patrzcie się tak na mnie. Ja naprawdę jestem wam wdzięczny. W podzięce za ratunek... nie zjem was.
Nie mogli złąpać normalnego oddechu. Mieli wrażenie, że zaraz się przewrócą. Nie pojmowali co się dzieje. Nie mogli pojąć.
- Idźcie nim się rozmyślę. Pachniecie bardzo smacznie.
Na te słowa Marta wrzasnęła i przewróciła się na ziemię. Przypomniała sobie głosy ślimaczysk, które tak bardzo chciały ją zjeść. Carl i Enter wzięli dziewczynę pod ramię.
- Liczę do dziesięciu - ostrzegł chłopiec. - Raz, dwa...
Nie mając wiele czasu do namysłu pędem ruszyli w stronę helikoptera.
- Osiem, dziewięć, dziesięć! Smacznego!
Dziecko zaczęło biec prosto na nich. Ewidentnie celowało w bezwładną dziewczynę. Widząc to Enter zaczął panikować.
- Marta! - wrzasnął zasłaniając jąswoim ciałem. Nagle na niebie pojawił się błysk, który z nieziemską szybkością udeżył w ziemię tuż przed chłopakiem. Kiedy pył uniesiony od udeżenia opadł, Enter ujżał przed sobą brązową tarczę o skalistej budowie. Była ona dość duża. Chłopak chwycił za nią i w tym momencie wydażyło się coś dziwnego: a mianowicie jego ubrania zmieniły się w skórzaną zbroję o kolorze jasnego brązu.
- Woo - szepnął Carl.
- Dalej! Nie mamy czasu! - ponaglał Enter.
Chłopiec nie ścigał ich już dalej. Wyglądał na zadowolonego. Zadowolonego z... czego? Jakie kierowały nim intencje?
- Co to wszystko było? - dopytywał Carl już w helikopterze.
- Nie mam pojęcia. Chciałem tylko obronić Martę.
- I z nieba spadła tarcza. Interesujące. W co ten świat z nami pogrywa?
- Nie mam pojęcia Carl. Nie mam pojęcia...

Zaświaty 2

- Ahahahahah! Tarcza? On serio przyzwał tarczę? Ahahaha! - Szatan drwił w najlepsze. - Co za pionka sobie wybrałeś? On na nic się nie zda! Ahaha!
- Pomyślał o obronie, więc dostał tarczę. Zasady to zasady, prawda?
- Nie łamiesz danego słowa. Widzę, że wybrałeś już wszystkie pionki. Oby nie były one równie nieprzydatne, co ten.
- O to nie musisz się obawiać. Mam jednak pytanie, co ma oznaczać to dziecko? Nigdzie w planach nie było, by te kamienie miały takie właściwości.
- To prawda. Jednak tak będzie dużo, dużo ciekawiej! Ludzie i tak pewnie pomyślą, że to jakaś klątwa, czy coś. Wiesz, jacy oni lubią być zabobonni.
- Niestety możesz mieć rację. Tylko pamiętaj, że ty też masz trzymać się zasad. Żadnych więcej odstępstw.
- Nuda...
- Czy wszystko jest jasne?
- Tak, tak...
- Pionki powoli ustawiają się na starcie.
- Ciekawe jak daleko zdołąją ujść. To musi być straszne, nie wiedzieć, że nosi się na rękach brzemie całego świata.
- Strażnik południa już wie.
- On i tylko on. Ciekawe, co przyzwią pozostali. Ciekawe czy w ogóle zdołają się spotkać.
- W dalszym ciągu pozostawiam im wolną wolę i tak pozostanie po wsze czasy. Kości zostały rzucone. Gra zaczęła się.